مقدمه: درک درست ارتباطات تابعی بین متغیرها، لازمه انجام یک تحلیل چند متغیره است که در آن باید تعداد پارامترها متناهی باشند. در برخی از مطالعات که داده های ناتمام وجود دارد، مانند بقا، انجام تحلیل نیازمند پیش فرض هایی است که در موقعیت های عملی ممکن است برقرار نباشد. در چنین حالت هایی، استفاده از مدل هایی که انعطاف پذیر و  آزاد- توزیع باشند، مانند شبکه عصبی مصنوعی، پیشنهاد است.هدف: این مطالعه با هدف مقایسه پیش بینی بقا با مدل شبکه عصبی مصنوعی و رگرسیون وایبول در یک مطالعه شبیه سازی و مثال کاربردی انجام شده است.روش بررسی: در ابتدا برای انجام مطالعه شبیه سازی، متغیرهای تصادفی با توزیع های دوجمله ای و نرمال استاندارد تولید شد. همچنین زمان بقا با توزیع وایبول بر اساس رابطه بین پارامترهای این توزیع و متغیرهای مستقل تولید شد. در ادامه داده ها به دو قسمت آموزشی و آزمایشی تقسیم شدند و ارزیابی شبکه بر اساس ملاک حداقل مربعات خطای پیش بینی و ملاک اطلاع بیزی صورت پذیرفت.نتایج: شاخص هماهنگی در شبکه 0.812 و در رگرسیون وایبول 0.785 گردید.نتیجه گیری: صحت پیش بینی شبکه عصبی بیش تر از مدل رگرسیون وایبول به دست آمد.

قلعه ذات الصور یا دز هوش ربا آخرین داستان مثنوی مولوی است. در این حکایت، پادشاهی سه پسر دارد. وقتی پسران عزم سیاحت می کنند، پادشاه آنان را پند می دهد که به قلعه هوش ربا نزدیک نشوند. آنان برخلاف قول پدر و عهد خویش به قلعه رفتند تصویر دختر شاه چین را در آنجا دیدند و دلباخته آن شدند. حکایت دلباختگی و تلاش برادر اول و دوم، برای به دست آوردن آن دختر، به تفصیل آمده است که به ناکام جان سپرده اند. برادر کوچک تر با کاهلی به مقصود می رسد اما مولوی قصه او را نیاورده است. مولوی با آنکه فرصت اتمام داستان را داشته اما آن را بسط نداده و حسام الدین چلبی نیز اتمام داستان را از او درخواست نکرده است. در این مقاله علت عدم تفصیل و اتمام داستان را بر مبنای جا به جایی اسطوره آفرینش، به صورت نقش زنان در قلعه گشایی بررسی کرده ایم.

شیخ نجیب الدین رضا تبریزی شاعر و عارف عصر صفوی، یکی از اقطاب ذهبیه و صاحب مثنوی بلند «سبع المثانی» می باشد. این کتاب که حجمی تقریبا معادل تمامی شش دفتر مثنوی مولوی دارد، به عنوان دفتر هفتم مثنوی نام گرفته است. این اثر از جهت اشتمال بر اطلاعات گسترده پیرامون عصر و نسل مولف و نیز خود او در حوزه های مختلف اجتماعی، اعتقادی و عرفانی درون و برون سلسله ذهبیه بسیار حایز اهمیت بوده، به طوری که می توان آن را «دایره المعارف عصر صفوی» خصوصا در موضوع عرفان و تصوف محسوب نمود. آنچه بیشترین حجم این مثنوی را به خود اختصاص داده، داستان «شاهروان معتبر» است که به روشنی حاکی از قصد مولف در اتمام داستان ناتمام مثنوی در حکایت «شهزادگان» می باشد. مولف در این اثر به حالات مولوی و نیز کم و کیف مثنوی او توجه فراوان نشان داده که اهتمام وی در تشبه جستن به این امور به وضوح در آن مشهود است.

مدرنیته غالبا به صورت نقطه اوج عقلانیت غربی تعریف شده است که با رد از پیش – تعیین شدگی نظام سیاسی – اجتماعی دنیای سنتی خود را به صورت جایگاه ظهور عقل و عمل مستقل انسانی که از اقتدارهای سنتی رها شده است، به شکل نظمی نوین در تاریخ جلوه گر می سازد. در این چارچوب عقلانی سازی روابط انسانی و عالم ویژگی منحصر به فرد مدرنیته به حساب می آید. در تعریف غالب از مدرنیته عقلانیت ضرورتا منوط به خواست حقیقت و عینی کردن آزادی در محیطی انسانی نمی باشد.هابرماس با ارزیابی مجدد از توصیف و نقش خرد در برپایی زندگی مدرن، با نگاهی آسیب شناسانه، سعی در تعریفی دیگر گونه، اما نه متضاد، از مدرنیته دارد. با پروژه ای دیدن مدرنیته، هابرماس آن را محصول ارتباط بین الاذهانی انسانی هایی می داند که به یک متن فرهنگی – تاریخی مشترک، اما خاص، متعلق می باشند. در این تعریف مدرنیته پروژه ای است هدفمند که در جهت احیای بنیادین ارزش های جدید به سازماندهی ارتباطات انسانی می پردازد. اما بنیان عقلانی این پروژه بیش از آنکه به فعالیت های خرد معطوف به هدف فرد مستقل از دیگران منوط باشد، از ارتباط تفاهمی و بین الاذهانی افراد مشارکت کننده در یک زندگی جمعی که از زیست جهانی مشترک برخوردار هستند، منتج می شود.هابرماس معتقد است با تغییر در تعریف جایگاه خرد در عصر مدرن، تغییری پارادایمی در تعریف مدرنیته ایجاد نموده است. فهم این تغییر مفهومی حذف مطالعه حاضر می باشد.

علی اکبر دهخدا در تعیین و تبیین جهت گیری سیاسی و اجتماعی نظام تازه تاسیس مشروطه خوانشی ویژه متاثر از ایدیولوژی سوسیال دموکراسی بیان داشته است. فهم دهخدا از ایدیولوژی سوسیال دموکراسی چه بود و چگونه آن را با دین اسلام و سنت های ایرانی تلفیق کرد؟ بنابر نگاشته های دهخدا در صوراسرافیل می توان گفت که در منظومه فکری دهخدا، دموکراسی در شکل حکومت ملی، بر بینشی دمکراتیک و اجتماعی استوار است. او بر مولفه هایی نظیر حاکمیت و حکومت مردم، استقلال، آزادی و تساوی حقوقی افراد تاکید دارد و تحقق این امور را شرط لازم برای گذار به دوره ترقی فرض می کند. افزون بر این، از سوسیالیسم به عنوان هدف و افق نهایی این نظام سیاسی یاد شده است که به تدریج و از طریق اصلاح وضع موجود قابل تحقق خواهد بود. دهخدا با تاسی به امر خاتمیت و دریافت تازه از دین در شکل جهان بینی توحیدی، سوسیالیسم را با بینش توحیدی ترکیب کرده و آن را مبنای نظری و فلسفی خوانش خود قرار داده است. به نظر می رسد، خوانش وی مبتنی بر تلفیق این سه وجه است. اگر چه شواهد نشان می دهد، این تلفیق، نتوانسته است ارتباط طبیعی و ارگانیکی را بین این وجوه برقرار سازد و گفتمان تازه ای را پایه ریزی کند، اما می توان از این تلاش به عنوان نقطه آغاز اندیشه ایجاد گفتمان سوسیال دموکراسی ملی و مذهبی در ایران یاد کرد.

سرمایه گذاری عمرانی دولت مقدمه ضروری کارکرد مولد بخش خصوصی است؛ مشروط بر آن که خود با بهره وری، همراه و از نظر حجم و ترکیب با وضعیت کلان اقتصادی سازگار باشد. عدم رعایت قانون در تهیه و اجرای پروژه های عمرانی، طی سالیان دراز، حجم عظیمی از پروژه های ناتمام را بر اقتصاد ملی تحمیل کرده و سبب شده است تا دوره احداث، بسیار طولانی شود. این پدیده، تورمی بوده و باعث کندی نرخ رشد است؛ و بدیهی است که نارضایتی اجتماعی و کاهش مشروعیت و اقتدار سیاسی نیز از ثمرات آن می باشد. راه حل میان مدت تلاش برای اصلاح فرایند سیاسی و اداری تصمیم گیری، باز تعریف نقش دولت، مبارزه با فساد و اصلاح نظام فنی اجرایی است. در کوتاه مدت باید، جز در مورد ضرورت ها، از شروع پروژه جدید خودداری کرد و ادامه طرح های ناتمام موجود را نیز با دو شاخص کارایی و عدالت اولویت بندی کرد تا مجموع عملیات، همواره از منابع در دسترس فراتر نرود.

آموزش باز در پرتو رشد فناوری، با تغییر در «فرهنگ آموزش» و تاکید بر اصل «یادگیرنده محوری»، نظام آموزشی را دگرگون کرده است. ازآنجا که در نظام آموزشی ایران، به این موضوع بی توجهی شده، مقاله حاضر، به منظور آشکارسازی این «نیمگی»، مسیله ساخت ناتمام آموزش باز در ایران را از دیدگاه انتقادی بررسی کرده و برای این واکاوی تاریخی که دوره معاصر ایران را دربر می گیرد از شیوه تبارشناسی منسوب به فوکو، استفاده شده است. تبارشناسی، تبیین تحولات برهه ای تاریخ است در نسبت درونی آن ها با قدرت. به تعبیر فوکو، در گفتمان است که قدرت و دانش به یکدیگر پیوند می خورند. و منظور از «تحلیل تبارشناسانه»، راهبرد معرفت شناختی ای است که در حوزه های گوناگون تاریخ، علوم سیاسی، و علوم اجتماعی شکل گرفته است؛ بنابراین، برای توصیف و تبیین مسیله مقاله، ناگزیر از بررسی کردارهای گفتمانی سنتی و مدرن آموزشی در نسبت با فضای گفتمانی آموزش باز هستیم. در پاسخ به این پرسش مقاله که «ساخت ناتمام آموزش باز در ایران معاصر، محصول چه شرایطی است؟ » یافته های مقاله، حکایت از این دارد که «نادیده انگاری وجوه نرم افزاری و گفتمانی علم که به سیطره نگاه ابزاری به آن انجامیده است، فهم نارس از آموزش باز که آن را به آموزش مکمل فروکاسته است، و روابط بوروکراتیک، که با ویژگی دموکراتیک این آموزش فرامدرن در تعارض است، سبب ناتمامی آموزش باز شده و تعمیق چالش بیگانگی علم از فرهنگ و جامعه را درپی داشته است».